Recenzja Przygody Elliota: Opowieści milenijne (PS5)

Najgorszą rzeczą w Przygodach Elliota: Opowieści milenijne jest nazwa, więc zaczynamy całkiem pozytywnie.

Najnowsza wyprawa Square Enix HD-2D to RPG akcji, którego ogólna struktura przypomina klasykę Legenda Zeldy i gry Mana.

W tym sensie wydaje się, że jest to powrót do przeszłości, pomimo posiadania wszystkich nowoczesnych udogodnień, których można oczekiwać od tytułu z 2026 roku. To urocze połączenie starego i nowego.

Nie skończyłem jeszcze Przygód Elliota – dlatego jest to recenzja w toku – ale zdecydowanie nie mogę się doczekać, aby zobaczyć, jak zakończy się ta historia.

Dzieje się tak dlatego, że fabuła, choć początkowo pełna banalnych postaci i motywów, w miarę rozwoju rozgałęzia się na interesujące terytorium. W miarę upływu godzin podstawowa obsada naprawdę przypadła mi do gustu, a jest kilka zwrotów akcji w narracji, które dodają zaskakującej ilości pikanterii głównemu zadaniu.

Wcielasz się w tytułowego Elliota – już doświadczonego poszukiwacza przygód, który z radością wyrusza na wyprawę przez pełną potworów dzicz w poszukiwaniu skarbów.

W tym świecie ludzkość jest w zasadzie na krawędzi. Ludzie chowają się za magiczną barierą, która odstrasza brutalne, przypominające bestie plemiona zamieszkujące resztę kontynentu, dlatego odkrywcy tacy jak Elliot są siłą napędową ludzkich odkryć.

Przez pierwsze kilka godzin gry Elliot przyjmuje królewską prośbę i naturalnie pozornie proste zadanie szybko nabiera tempa. Nie minęło wiele czasu, zanim przedstawiona zostanie główna koncepcja podróży w czasie, zawarta w tytule.

Zasadniczo cała przygoda rozgrywa się na jednej mapie, ale możesz przemierzać tę mapę w czterech różnych okresach.

Na poziomie mechanicznym działa tak, jak można się spodziewać. Lochy i inne możliwe do eksploracji lokalizacje zmieniają się w zależności od twojej pozycji w historii; niektóre stare, w większości niedostępne ruiny w czasach Elliota mogły w przeszłości zostać przekształcone w zaawansowany technologicznie labirynt, jeszcze zanim cywilizacja spadła z urwiska.

System szybkiej podróży obejmuje także podróże w czasie, więc przeskakiwanie między epokami jest prostym procesem — wystarczy odblokować odpowiednie punkty szybkiej podróży w odwiedzanym okresie.

Początkowo jest to sprawa dość liniowa. Fabuła poprowadzi Cię między określonymi momentami w czasie i poprowadzi Cię przez kluczowe lokalizacje, takie jak miasta i lochy – ale postęp staje się bardziej złożony w miarę odblokowywania nowych broni i magicznych zdolności.

Dostęp do niektórych miejsc można oczywiście uzyskać jedynie poprzez użycie elementów do odblokowania, dlatego cofanie się zaczyna wkradać się do doświadczenia.

W przeważającej części cofanie się nie jest takie złe, ponieważ na mapie zaznaczone są pewne przeszkody — ale wciąż jest wiele do śledzenia, ponieważ wszystko jest podzielone na cztery okresy. Skakanie w tę i z powrotem może stać się trochę zbyt nudne, szczególnie pod koniec gry.

Ale nagrody często są tego warte. Pomiędzy ulepszeniami broni, akcesoriami zmieniającymi rozgrywkę i prostymi wzmocnieniami zdrowia, Przygody Elliota świetnie się spisali, zapewniając ciągłą obietnicę znaczącego postępu.

Rzeczywiście, uważam, że tempo gry jest ogólnie fantastyczne, co sprawia, że ​​wspomniane cofanie się wystaje trochę bardziej niż powinno. Tekst jest w dużej mierze charakterystyczny i zwięzły, a sam świat wydaje się mieć idealne wymiary; Nigdy nie znudziło mi się odkrywanie, a zawsze tak jest coś do zobaczenia za każdym rogiem.

Ogólny klimat rozgrywki jest również na najwyższym poziomie. Szybko reagujące sterowanie i szybkie tempo ruchu oraz walka od chwili do chwili sprawiają, że gra w „Przygody Elliota” jest prawdziwą przyjemnością.

A skoro już mowa o walce, jest jej mnóstwo. Świat jest praktycznie zalany stworzeniami, którymi trzeba się opiekować, dlatego łatwo jest zatopić się w satysfakcjonującym rytmie bitwy.

Ataki Elliota mają niezwykłą siłę, a szybko rozwijający się arsenał sprawia, że ​​walka staje się świeża. Pomaga także to, że istnieje wiele unikalnych typów wrogów, z którymi można sobie poradzić, a kreatywne walki z bossami pozostają główną atrakcją całej gry.

Mechanicznie walka jest prosta, ale skuteczna. Elliot może wyposażyć się w dwie różne bronie na raz, ale możesz przełączać się między jego pełnym repertuarem za pomocą menu kołowego, które wstrzymuje akcję. Widać dużą różnorodność taktyczną, szczególnie podczas późniejszych wyczynów naszego bohatera.

Elliot jest także wyposażony w swoją niezawodną tarczę, która poza zwykłą ucieczką przed nadchodzącym atakiem jest twoją główną formą obrony. Możesz blokować niemal wszystko, ale zadaj zbyt wiele trafień, a twój bastion się rozpadnie, przez co Elliot na krótki czas będzie całkowicie bezbronny.

Akcja jest niewątpliwie najlepsza, gdy jesteś zmuszony do pełnego wykorzystania swojego sprzętu. W drugiej połowie gry jest kilka zaskakująco trudnych i, szczerze mówiąc, wręcz nikczemnych bitew, w których naprawdę będziesz musiał walczyć, używając odpowiedniej broni i wyczucia czasu w defensywie.

System walki jest doskonałym przykładem tego, co można osiągnąć dzięki stosunkowo prostej mechanice, jeśli pozwoli się graczom oddychać w szeregu różnorodnych spotkań. Niekoniecznie spodziewałem się, że akcja będzie jedną z moich ulubionych rzeczy w „Przygodach Elliota”, ale naprawdę jest na naprawdę satysfakcjonującym poziomie.