Iran oskarżył USA o zniszczenie infrastruktury krytycznej utrzymującej przy życiu 30 wiosek, a następnie wystrzelił precyzyjne rakiety w odpowiedzialną za to bazę w Bahrajnie

Zdjęcie: Defense Images, CC BY-SA 2.0.

Iran oskarżył Stany Zjednoczone o zniszczenie zakładu odsalania wody na wyspie Qeshm. W odpowiedzi irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej oświadczył, że wystrzelił precyzyjne rakiety w stronę amerykańskiej bazy w Bahrajnie, która rzekomo była odpowiedzialna za atak. Prezydent Trump potwierdził później, że Stany Zjednoczone uderzyły w irańskie zakłady odsalania słodkiej wody.

Minister spraw zagranicznych Iranu Seyed Abbas Araghchi zdecydowanie potępił to, co nazwał „rażącą i desperacką zbrodnią” X. Powiedział, że atak nastąpił z amerykańskiej bazy Jufair w Bahrajnie i odciął dopływ wody do 30 wiosek na wyspie Qeshm. Araghchi ostrzegł, że atak na infrastrukturę Iranu to „niebezpieczne posunięcie z poważnymi konsekwencjami”.

Według Wiadomości ABC7zapytany o atak prezydent Trump powiedział: „Należą do najgorszych ludzi na ziemi, odcinają główki dzieciom, przecinają kobiety na pół, co zrobili, spójrzcie na 7 października… jeśli oni narzekają na zakład odsalania, my narzekamy, że nie powinni odcinać głów dzieciom, ok?”

Instalacje odsalania są ukrytym ratunkiem dla Zatoki, co czyni je potężnym celem

Analitycy obawiają się obecnie, że woda, a nie ropa naftowa, może stać się najbardziej zagrożonym zasobem w Zatoce Perskiej. Na wybrzeżu znajdują się setki zakładów odsalania, wszystkie w zasięgu ataków rakietowych lub dronów. Bez tych obiektów główne miasta w regionie po prostu nie byłyby w stanie utrzymać dużej populacji.

Niektóre kraje Zatoki Perskiej są prawie całkowicie zależne od odsalania. Kuwejt pozyskuje w ten sposób około 90% wody pitnej, Oman – około 86%, a Arabia Saudyjska – około 70%. Michael Christopher Low, który kieruje Centrum Bliskiego Wschodu na Uniwersytecie Utah, opisuje te kraje nie tylko mianem „petrostatów”, ale także „królestw słonowodnych”, nazywając je zarówno największymi osiągnięciami XX wieku, jak i poważnymi słabościami.

Konflikt rozpoczął się 28 lutego wspólnymi atakami USA i Izraela na Iran. Urzędnicy amerykańscy ostrzegli również, że żądanie Trumpa dotyczące całkowitej kapitulacji Iranu może znacznie rozciągnąć konflikt. 2 marca irańskie ataki w pobliżu portu Jebel Ali w Dubaju wylądowały zaledwie 20 km od jednej z największych na świecie zakładów odsalania. David Michel, starszy specjalista ds. bezpieczeństwa wodnego, nazywa atakowanie tych elektrowni „asymetryczną taktyką” Iranu mającą na celu nałożenie kosztów na kraje Zatoki Perskiej.

Analiza CIA z 2010 roku ostrzegała, że ​​ataki na zakłady odsalania mogą wywołać kryzysy krajowe, powodujące wielomiesięczne przerwy w dostawie wody. Odnotowano, że ponad 90% odsolonej wody w Zatoce pochodzi z zaledwie 56 zakładów, co czyni „każdą z tych krytycznych elektrowni niezwykle podatną na sabotaż lub działania militarne”. W amerykańskiej depeszy dyplomatycznej z 2008 roku, która wyciekła, sugerowano nawet, że Riyad może „być zmuszony do ewakuacji w ciągu tygodnia”, jeśli główny zakład, taki jak Jubail, zostanie poważnie uszkodzony.

Podczas inwazji Iraku na Kuwejt w latach 1990–1991 siły irackie sabotowały zakłady odsalania, pozostawiając Kuwejt na lata bez świeżej wody. Międzynarodowe prawo humanitarne zabrania ataków na cywilną infrastrukturę wodną. Rosnące obawy budzą także cyberataki, w ramach których grupy sprzymierzone z Iranem są obwiniane o włamania się do amerykańskich przedsiębiorstw wodociągowych w latach 2023 i 2024.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Bahrajnu poinformowało, że zaledwie dzień po oświadczeniu Araghchiego w sprawie ataku na wyspę Qeshm, irański atak dronem spowodował szkody w zakładzie odsalania w tym kraju. W ostatnich miesiącach Iran zwiększył także swój potencjał rakietowy, a działanie najbardziej zaawansowanego irańskiego pocisku wyjaśnia, dlaczego analitycy wojskowi uważają go za szczególnie niebezpieczny. Sam Iran również stoi w obliczu poważnego kryzysu wodnego, a po pięciu latach skrajnej suszy zbiorniki Teheranu mają zaledwie 10% pojemności.