Tryb pulpitu Pixela jest niesamowity – dopóki nie dotkniesz tej jednej frustracji

Korzystam z nowego trybu pulpitu Android na moim Pixelu od czasu zainstalowania marcowego Pixel Drop i bardzo dobrze się przy nim bawię. Nie trzeba długo czekać, aby wykorzystać tkwiący w tym potencjał, zwłaszcza biorąc pod uwagę łatwość podłączania i odtwarzania. Po kilku dniach użytkowania mam już kilka spostrzeżeń i uwag krytycznych.

Z jednej strony możliwość natychmiastowego przełączenia do trybu dużego ekranu okazała się bardzo przydatna do obsługi szybkiej sesji e-mail i wprowadzania zmian w dokumentach bez konieczności sięgania do laptopa. Ale z drugiej strony spotkałem się z kilkoma irytacjami o różnym stopniu nasilenia, które sprawiają, że zastanawiam się, czy naprawdę chcę ponownie zaprzątać sobie głowę podłączaniem Pixela do dużego ekranu.

Chociaż od czasu do czasu pojawiają się błędy w interfejsie użytkownika, moja główna skarga wynika z kluczowej decyzji Google o udostępnianiu aplikacji i ustawień zarówno na telefonie, jak i na komputerze stacjonarnym — co powoduje od lekkiej frustracji do wręcz niedogodności. Ta funkcja leży u podstaw tego, co sprawia, że ​​tryb pulpitu jest tak wspaniały i zapewnia natychmiastowy dostęp do tych samych aplikacji, danych, kontaktów i innych elementów, z których korzystasz w telefonie. Ale czasami nie chcesz, aby Twój komputer był jednocześnie telefonem. Można powiedzieć, że największa siła trybu pulpitu jest jednocześnie jego największą słabością.

Na lekko niewygodnym końcu spektrum ustawienia kosmetyczne są stałe w obu trybach. Nie można ustawić tapety w formacie 16:9 tylko na pulpicie i automatycznie powracać do wysokiej lub animowanej tapety po odłączeniu telefonu. Zamiast tego musisz spróbować znaleźć coś, co będzie dobrze wyglądać w obu przypadkach, co łatwiej powiedzieć niż zrobić poza ustawieniami Google.

Podobnie ikony, motywy kolorów i ustawienia trybu ciemnego byłyby naprawdę miłe w konfiguracji dla każdego interfejsu. Niektóre rzeczy wyglądają lepiej na komputerze stacjonarnym, inne pasują do środowiska telefonu, ale w obu przypadkach musisz używać tych samych ustawień estetycznych. Istnieje niewielki element dostosowywania wyświetlacza zewnętrznego, ale ogranicza się on do ustawienia rozdzielczości ekranu, obrotu i rozmiarów elementów.

Bardziej irytujące jest to, że dość ważne ustawienia są również stałe w obu domenach obszaru roboczego. Przekroczenie limitu czasu ekranu było moim pierwszym poważnym problemem. Zostawiłem telefon ustawiony na standardowy 30-sekundowy licznik czasu wyłączania ekranu, co zwykle stanowi mnóstwo czasu bezczynności podczas przewijania ekranu lub odpowiadania na wiadomości, zanim chciałbym, aby ekran automatycznie blokował się przed potencjalnie ciekawskimi oczami.

Ale na komputerze stacjonarnym mogę siedzieć dłużej niż 30 sekund bez poruszania myszą lub dotykania klawiatury, jeśli czytam lub myślę. Konieczność sięgania po skaner linii papilarnych jest wręcz irytująca, ponieważ „komputer” zdecydował się zablokować po tak krótkim czasie. Mój laptop nie wyłącza ekranu aż do 5 minut bezczynności i nie zasypia, dopóki nie zostawię go samego na 15 minut. Jednak wydłużenie limitu czasu ekranu zagroziłoby bezpieczeństwu mojego Pixela w podróży.

Jedną z funkcji, która byłaby trudniejsza do wdrożenia, ale nie mniej pożądana, byłoby automatyczne parowanie Bluetooth komputera stacjonarnego i telefonu. Aby w pełni wykorzystać tryb stacjonarny, potrzebujesz myszy i klawiatury, a parowanie przez Bluetooth to najprostszy sposób na połączenie wszystkiego. Nie chcę jednak, aby moja klawiatura i mysz automatycznie łączyły się z moim Pixelem, gdy nie jestem w trybie pulpitu; Zamiast tego prawdopodobnie będę chciał ich używać z laptopem. Kolejny problem pojawia się, gdy mysz pozostaje podłączona. Po odłączeniu mojego Pixela od monitora ekran główny może wydawać się pusty, prawdopodobnie dlatego, że urządzenie „zablokowało się” w trybie pulpitu.

Oczywiście są pewne urządzenia bezprzewodowe, które chciałbym mieć połączone w obu trybach, na przykład słuchawki douszne i być może kontroler gier. Prawdopodobnie wymaga to bardziej dopracowanego przeprojektowania niż prostego przełącznika, ale myślę, że jest to coś, czego potrzebuje tryb pulpitu Androida, aby stał się potężniejszym narzędziem, do którego użytkownicy chcieliby regularnie wracać.

Innym zachowaniem, którego możesz nie przewidzieć, jest to, że Android stara się zapamiętać miejsce na pulpicie, ale jeśli zdarzy ci się wyczyścić używane aplikacje z listy Ostatnio używane aplikacje po powrocie do trybu przenośnego (powiedzmy, aby zwolnić pamięć lub po prostu aby zmniejszyć bałagan), znikną one również z miejsca na biurku, w którym je umieściłeś. Jest to oczywiście efekt uboczny działania obu trybów w tej samej przestrzeni użytkownika; wyczyść pamięć aplikacji z jednego, a także zniknie z drugiego.

Ma to oczywistą zaletę w postaci płynnego przejścia między telefonem a komputerem w przypadku zadań takich jak edytowanie dokumentów lub oglądanie filmów. Jednak po ponownym przełączeniu zaśmiecasz telefon obciążeniami komputera stacjonarnego. Byłoby miło, gdyby tryb pulpitu automatycznie przywrócił mój poprzedni stan pulpitu po ponownym podłączeniu, nawet jeśli aplikacje zostały usunięte z mojego telefonu. W razie potrzeby ich ponowne załadowanie jest w porządku. Ułatwiłoby to wznowienie pracy od miejsca, w którym ją przerwałem, a moim zdaniem wielu użytkowników będzie chciało korzystać z trybu pulpitu.

Implementacja Androida na komputery stacjonarne to naprawdę bardzo interesująca konfiguracja. Udostępniając tę ​​samą przestrzeń użytkownika systemu Android zamiast uruchamiać się na dedykowanej przestrzeni komputera, masz natychmiastowy dostęp do tych samych aplikacji, kont, wiadomości, plików i innych elementów, które są już w telefonie. To jest prawdziwa zaleta trybu pulpitu: znajdujesz się w tym samym środowisku systemu operacyjnego z opcją dwóch zupełnie różnych interfejsów.

Ma to jednak swoje unikalne wady. Zasadniczo jest kilka rzeczy, które prawdopodobnie chcesz oddzielić do użytku na telefonie i komputerze stacjonarnym. Wymagania dotyczące dostosowywania, łączności i skrótów do aplikacji różnią się w obu trybach. Niektóre ustawienia, których można się spodziewać, są już dostępne, na przykład unikalne aplikacje dokujące i skróty do szuflady aplikacji, ale inne ważne opcje Androida nie są dostępne.

Tryb pulpitu Android ma ogromny potencjał, ale dopóki Google nie zajmie się ustawieniami specyficznymi dla tego trybu i dziwactwami w zakresie łączności, pozostaje on bardziej obiecującym eksperymentem niż w pełni dopracowany zamiennik pulpitu.