Próbowałem iOS 26, a mój największy problem nie ma nic wspólnego z płynnym szkłem

Jestem facetem od pikseli, jestem od lat – wszyscy o tym wiedzą. Można sobie wyobrazić, że byłem bardzo zadowolony, gdy Google zaprezentował materiał 3 ekspresyjny, i przyszło udoskonalenie projektu interfejsu Pixel, który już kochałem.

A potem przyszedł Apple z nowym interfejsem płynnym szklanym w ramach iOS 26. Mówiąc najprościej, pomyślałem, że jest okropny. Trudno było go odczytać, a oryginalne efekty szklane zablokowały niezgrabne.

Teraz jednak dałem iOS 26 strzał. Załadowałem go na mojego iPhone’a 16 na szybką wycieczkę po bloku i zdałem sobie sprawę, że się mylę. Moją najmniej ulubioną częścią najnowszego oprogramowania Apple nie jest wygląd, ale to, co zrobiło to z przyciskami nawigacyjnymi, do których spędziłem lata przyzwyczajając się do używania. Jestem prawie gotowy, aby wrócić na iOS 18, a oto dlaczego.

Początkowo płynne szkło rzuciło mnie na pętlę. Automatycznie zastosował się, cóż, wszędzie i nie było mnie w zakresie poruszania się. Moje ikony aplikacji nagle wyglądały jak zamrożone szklane kamyki, a większość moich przycisków na ekranie była trochę trudniejsza do zobaczenia. Ale po kilku minutach moje oczy się przystosowały. Dostosowałem się do nowych ikon, tak jak dostosowałem się, gdy były ledwo widoczne na ciemnoszarym tle, i szybko wypuściłem drogę.

Kiedy to zrobiłem, zaczynam widzieć, jak płynne szkło jest ulepszeniem w stosunku do Apple nazywanego jego projektem iOS 18. Tam, gdzie ta stylizacja wydawała się szybką, brudną reakcją na jedno z moich ulubionych dostosowań na Androida, ciekawe szkło jest rozważane. Ikony aplikacji wydają się teksturowane, a niewielka różnica w kolorystyce sprawia, że łatwo jest wybrać aplikację, która odwracam wzrok – nie jestem już mieszany między Spotify, Find My i Apple Fitness.

Oczywiście ciekłe szkło nie tylko o odtwarzaniu ikon aplikacji; Chodzi również o przyprawianie widżetów i przerabianie folderów, które czczą mój ekran główny. Na obu frontach uwielbiam to, co idzie Apple. Utrzymuję mój ekran główny ładny, z dwoma folderami u dołu i dwoma widżetami u góry, a płyn Glass robi wystarczająco dużo, aby zminimalizować oba z nich, jednocześnie wydobywając szczegóły na mojej tapecie.

Szczególnie podoba mi się ten folder produktywności – w którym mieści się Slack, Asana i Google Authenticator – pigułki z złotego wieczornego blasku kultowej pagody w Patterson Park i zapętla go wokół krawędzi folderu, jakbym patrzył przez lekko zaokrąglone okno.

Są jednak czasy, w których nie jestem pewien, czy konieczne jest zabieg płynnego szkła. Jednym z nich jest wciąganie z górnej krawędzi, aby sprawdzić moje powiadomienia. Jasne, jest fajne, że widać, że szklana tekstura przechodzi kontrolę, zachowując się jak fala, ponieważ schodzi nad twoimi aplikacjami, ale nie jest to najbardziej zauważalne. Część płynnego szkła, która naprawdę się starzeje, jest wtedy, gdy przesuwam się do aplikacji takich jak zdjęcia. Na początku wszystko jest na początku, z łatwymi widocznymi przyciskami wzdłuż dolnej części biblioteki, ale kiedy przesuwam się w górę, a szkło przejmuje kontrolę, prawie niemożliwe jest znalezienie wszystkiego, od wybranego po wyszukiwarce.

A teraz, gdy jestem tym zirytowany, porozmawiajmy o samych przyciskach.

Jak widziałem, istniejące elementy sterujące Apple były wystarczająco dobre – może nawet świetne dla niektórych ludzi. Z pewnością nie miałem problemu z tym, jak przyciski pojawiły się na zdjęciach na iOS 18, a nawet poprosiłem Google o skopiowanie montowanego dolnego paska wyszukiwania Apple z Safari do Chrome. Byłbym zadowolony, że pozostali taki sam, od jednej wersji iOS do następnej i później, ale Apple miał na myśli coś innego. Włożył wszystko w małą bańkę, co sprawia, że wszystko jest trudne do znalezienia.

Być może najgorszym przykładem tego – i tego, który mnie zainspirował – jest to, co Apple zrobiło z kontrolą Safari. Wcześniej zostały one ustawione w prawo. Strzałki do przodu i do tyłu zajęły wystarczająco dużo miejsca i łatwo było odczytać pasek adresu na pierwszy rzut oka. Mógłbym skakać z jednej zakładki do drugiej z jednym przyciskiem i uzyskać dostęp do wszystkich innych elementów sterujących związanych z zakładką bezpośrednio z tego samego. Teraz jednak muszę nacisnąć przycisk, aby otworzyć menu zakładki, a następnie naciśnij drugi przycisk, aby wyświetlić wszystkie moje karty, biorąc kilka niepotrzebnych dodatkowych sekund, aby wyświetlić te opcje.

Poszukiwanie szampanowej dobroci Apple doprowadziło go również do zrujnowania aplikacji aparatu za pomocą jednej po prostu zmiany. Zdecydował, że Google ma właściwy pomysł kilka lat temu z minimalistycznym interfejsem kamery pikseli, a teraz iPhone powinien mieć to samo. Z jednej strony Apple zawsze prowadziła jedną kartę do wideo i jedną kartę dla zdjęć, ale ten nowy interfejs po prostu nie działa dla mnie.

Myślę, że moim problemem jest to, że jest to zarówno bąbelkowe, jak i wsteczne. Przecieknięcie w lewo sprawia, że ustawienia lewą w lewo, a przeciągnięcie w prawo powoduje, że idą w prawo. Jest to dokładnie odwrotne zachowanie poprzedniego interfejsu, a teraz jest przeciwieństwem tego, jak kontrola kamery również się ulega. Łatwą naprawą jest to, aby przesunąć się w tym samym kierunku, ale obawiam się, że będę niecierpliwie czekać, aż Apple to zrozumie.

Niestety trudne do zobaczenia przyciski Apple są prawie wszędzie na iOS 26. Nic już nie ma bezpiecznego, niezawodnego paska i prawie wszystko zostało przeniesione z pierwotnej pozycji. Nowe wiadomości zaczynają się teraz od dołu interfejsu, a nie z góry, aplikacja telefoniczna ma teraz jedno zunifikowane menu, a przycisk do rozpoczęcia nawigacji w Mapach Apple praktycznie potrzebuje własnej funkcji nawigacji. To mylące, to bałagan i jestem gotowy spakować moje rzeczy i wrócić do mojego Pixel 9 Pro.

Przepraszam, Apple. Może spróbuję przyszłej wersji iOS 26 – takiej, w której mogę znaleźć drogę.